U subotu, 27. septembra 2025. godine, u 12 časova, u Modernoj galeriji Valjevo. biće svečano otvorena izložba “Zapleti slikane stvarnosti: izbor iz kolekcije Zorana Popovića”. Posetioci će imati priliku da vide dela 47 autora, među kojima su Petar Lubarda, Dado Đurić, Leonid Šejka, Ljuba Popović, Vladimir Veličkovića, Miloš Šobajić, Petar Omčikus, Lazar Vozarevića Milorad Bata Mihailovića, Mića Popović, Vera Božičković Popović, Stojan Ćelića, Mileta Prodanović, Mrđana Bajić i drugih.
U nastojanju da predstavi različite koncepte savremene umetnosti i istraži složenost likovnih fenomena, Moderna galerija Valjevo je organizovala izložbu umetničkih dela iz kolekcije Zorana Popovića.
Izložba obuhvata radove četrdeset sedam autora nastale u periodu od 1953. do 2025. godine. Zamišljena kao putovanje kroz prostor građen dihotomijama, izložba za predmet analize uzima pojedinačne likovne jezike i ideje koje su uslovile njihovo formiranje. Kolekcija Zorana Popovića svedoči o protejskom licu slike u čijim manifestacijama se iznova formiraju sadržaji pojma umetnosti. Selektovana dela kao tačke u slobodnom prostoru mogu se povezati prema istorijskim i estetskim kriterijumima. Ove pretpostavljene veze doprinose postojanju skupova zajedničkih imenitelja za raznolikost likovnog stvaralaštva i istorijskih okolnosti.
“Otkrivanje detalja i definisano nasleđe muzejskog modernog slikarstva u Srbiji nikad nije zatvoreno za nove uplive i otkrića. Kroz neizvesnosti treće decenije 21. veka, likovna dela su utopljena u panoramu individualnih doprinosa, struktura i proširenja, prevashodno evrocentričnih studija slučajeva. Pisanja o delu i o stvaraocu, ta receptura Đorđa Vazarija u spisima Život slavnih slikara vajara i arhitekata, zasnovala su put romansiranim pripovestima biografskih opaski primenljivim i za stvaralaštvo modernizma. Razumljivost tih žitija pleni posmatrača i čitaoca. Dočaravanjima stvari kakve zaista jesu intoniran je osećaj realnih činjenica. Posledice nekog istorijskog trenutka u današnjici su fenomen tumačenja temporalnog polja krhotina. Po njemu su razasuti tragovi − ostaci krupnih događaja, uticaja, perifernih epizoda ili izgubljenih podataka − gde ono što se nekome dogodilo ili o čemu se stvaralački svedočilo, ostaje prisutno, uključujući i svest u kojoj su zbivanja i okolnosti slikarskih dela nastajali. Slično biva i pri spontanom pristupu vlastitih uverenja postajući refleksija u pogledu prvo nehotičnog, a potom istrajnog nastajanja lične zbirke slikarstva”, piše u autorskom tekstu za katalog koji prati ovu izložbu redovni profesor Fakulteta likovnih umetnosti u Beogradu Nikola Šuica.
Autor teksta ukazuje da su nasleđene predstave zavisne od usvojenih vrednosti i da stidljivo ukazuju na odlike strasti i morala, kao i važnosti u izmenama srpskog društva.
“Između 1912. i svakako geopolitički presudne 1991. godine, u sveopštim promenama istrajao je kratki 20. vek – izmeren i pridevski dat po ubedljivoj tezi oksfordskog istoričara Erika Hobsbauma. Protokom tih decenija, pokreće se i promena paradigme slikanja – fiksiranje sopstvenih viđenja sveta u doprinosima vrtložnih istovremenosti. Isto tako, i iskušavanja stvaralačke slobode u vodećim evropskim podelama slikarskih domašaja. Raspon je zgusnut: od pionirske burne apstrakcije, pa stilizovane ekspresije viđenog, preko spiritualnosti ruske tradicije posle revolucije, intimne lepote i uzdržanosti dočaranih životnih kretnji, a isto tako efekata zastranjenosti, gde dela pronose tegobe i strahote postojanja. Naposletku, do nacionalsocijalizma − ideološki prokažene, imenovane izopačene umetnosti. Slikarstvo modernog doba objavljuje izuzetnost vlastite lične slobode kroz lelujave granice vremena i prostora. Svojstva umetničkih pokreta otvorila su radikalno drukčije i zapanjujuće predstave, atraktivne za muzejska sagledavanja i preko vek i po od svojih pojavljivanja. Slika modernog doba je oscilacijski opit namerenih poriva, bilo programskog cilja bilo spontane izražajnosti. Stecište je prostorno vremenske uzročnosti pronicanja, odbacivanja i istaknute agonijske, individualne borbe. Postavke će promeniti, pokazuju nam i nasleđe i teorijska objašnjenja, sama nadanja o umetnosti kao vesniku boljeg vremena, za koje se još od pre 1900. godine verovalo da samo što nije pristiglo”, navodi Šuica.
Posetioci će moći da vide radove Petra Lubarde, Bogoljuba Jovanovića, Igora Vasiljeva, Miodraga Dade Đurića, Leonida Šejke, Ljubomira Ljube Popovića, Vladimira Veličkovića, Miloša Šobajića, Radomira Reljića, Radomira Damnjanovića Damnjana, Miloša Bajića, Zorana Petrovića, Petra Omčikusa, Aleksandra Tomaševića, Lazara Vozarevića, Milorada Bate Mihailovića, Miće Popovića, Vere Božičković Popović, Branka Filipovića Fila, Miodraga B. Protića, Stojana Ćelića, Milana Blanuše, Bore Iljovskog, Đorđa Ivačkovića, Božidara Plazinića, Milovana Destil Markovića, Rastislava Škuleca, Veljka Vujačića, Perice Donkova, Milete Prodanovića, Marije Dragojlović, Selene Vicković, Biljane Đurđević, Andree Ivanović Jakšić, Ivana Grubanova, Mrđana Bajića, Aleksandra Stanojevića, Ivana Šuletića, Nemanje Mate Đorđevića, Damjana Kovačevića, Kristine Pirković, Marka Tubića, Nemanje Nikolić, Nikole Markovića, Tadije Janičića, Tare Rodić, Vladimira Miljkovića.
Izložba će biti otvorena do 1. decembra 2025. godine.
