Diplomirani inženjer šumarstva Dragić Tomić, pokrenuo je inicijativu da Park “Pećina” dobije ime Radovana Lazića, nekadašnjeg predsednika opštine Valjevo i utemeljivača valjevskih parkova, među kojima i ove zelene gradske oaze koja se prostire na oko 20 hektara. Tomić predlaže da se Park “Pećina” preimenuje u Park-šuma “Pećina – Radovan Lazić”, jer bi dodavanje imena uz postojeći naziv parka bio najdirektniji način da se oda počast čoveku koji je taj prostor prvi uredio i zasadio drvećem.
“Radovan Lazić je bio vizionar koji je pre više od vek i po razumeo značaj ekologije i urbanog planiranja. Lazić je bio predsednik opštine Valjevo od 1867. do 1869. godine i u tom periodu zasadio je prve lipe i drugo drveće, u donjem delu “Pećine”, te postavio prve klupe, čime su udareni temelji današnjem najpopularnijem valjevskom parku. Zaslužan je za podizanje prvih drvoreda i uređenje drugih parkova, čime je trajno promenio estetiku varoši i podstakao ekološku svest građana”, kaže Dragić Tomić.
Tomić napominje da se Lazićev doprinos u podizanju zelenila i parkova najbolje vidi u knjizi “Život i rad Radovana Lazića”, autora Milana P. Zarića, izdatoj 1888. godine. Zabeleženo je da je Lazić, da bi “ulepšao varoš i snabdeo ga svežim i zdravim vazduhom”, zasadio po ulicama mladice kalemljenih bagremova i katalpe, koje je nabavio iz Topčidera. Crkvenu ulicu zasadio je sa više od 1.000 stabala belog i crnog duda, kraj Kolubare topole, vrbe i jove, da bi se “obale učvrstile i varoš zaštitila od poplava”. U knjizi se navodi da je uredio park na “Pećini”, zasadio ga lipama i drugim drvećem, zabranio ispašu na Vidračkoj Steni i Kožici, “pa se od tada podigla velika šuma”, predložio je da se “opštinska zemlja “Boričevac” ogradi i pošumi”, što je opština delimično prihvatila”, navodi Tomić.
Tomić ističe da je ova inicijativa izuzetno utemeljena i predstavlja važan korak ka očuvanju kulture sećanja na ljude koji su postavili temelje urbanog identiteta Valjeva.
“Lazić je sadnjom drveća štedeo opštinski novac jer je sprečena erozija na Vidraku i Kožici koja je ranije zahtevala stotine nadnica za popravku puteva. Sadnjom drveća uz Kolubaru smanjio troškove opštine u borbi protiv poplava. Ovde treba posebno naglasiti zdravstveni aspekt, jer je još u 19. veku prepoznao potrebu za svežim vazduhom u gradu, što je danas tema od ključnog značaja za Valjevo. Park sa imenom Radovana Lazića bio bi i lekcija mladima o značaju pojedinca u očuvanju prirode i zajednice. Valjevo bi ovim pokazalo da ceni svoje građanske korene i ljude koji su radili za opšte dobro, a ne za ličnu korist”, naglašava.
Umesto samo imena parka, doprinos Radovana Lazića može se obeležiti i postavljanjem lepo dizajnirane informativne table na ulazu u “Pećinu” sa citatom iz knjige Milana P. Zarića o tome kako je park nastao 1868. godine,predlaže Tomić.
“To bi bila direktna edukacija građana i turista. Građani i turisti bi na ovaj način saznali da “pluća grada”
nisu nastala slučajno, već planskim radom još u 19. veku”, poručuje ovaj inženjer šumarstva.
Takođe, Dragić Tomić daje predlog da staza kejom Kolubare dobije naziv “Šetalište Radovana Lazića”, imajući u vidu da je upravo Lazić bio taj koji je zasadio obale Kolubare od grada do “Pećine”.
Uz to, predlaže da se ustanovi godišnja Nagrada “Radovan Lazić” koja će se dodeljivati za doprinos zaštiti životne sredine i uređenju zelenih površina u Valjevu.
